Kortkortkort

Ik moet echt gaan slapen langzamerhand en ik moet mijn koffer (alweer!) gaan inpakken, maar toch nog even snel. De orientation verloopt allemaal prima! Vanmorgen ontmoette ik bij het ontbijt meteen al andere internationalen, dus dat was een mooi begin. Na wat paperwork en introductie heb ik wat geleerd over LA, hebben we een soort speeddating gedaan om mensen te leren kennen en toen hebben we gegeten in één van de residential restaurants. Impressive! De workshop over housing was voor mij niet zo interessant, maar de campus tour die er na kwam was wel weer leuk. Ik heb geleerd over alle UCLA mythes en gewoon de omgeving verkend.
Ook heb ik, gelukkig, een oplossing gevonden voor mijn slaapplaats-probleem. Ik verblijf nu in het UCLA Guesthouse, maar ik heb maar 2 nachten geboekt. Nu heb ik een aardig Australisch meisje ontmoet die in een ander hotel bij campus in d'r eentje een kamer heeft met twee bedden. Dus verhuis ik morgen daarnaar toe en dan delen we de kosten. Dat scheelt ons allebei geld en het is ook fijn om gelukkig iemand te hebben hier. We hebben vanavond, met een ander Nederlands meisje, ook samen gegeten. Erg gezellig!

Het allerbeste moment van de dag was echter toen we met z'n drieeën naar dat restaurantje liepen. Net buiten campus zagen we opeens een hele grote groep mensen en hoorden we veel geschreeuw... er was een film première! Dus wij daar meteen naar toe om te ontdekken dat Jennifer Gardner op ongeveer een meter afstand stond! Het was allemaal zo typisch als je van tv kent; met een rode loper, grote limousines, héél véél paparazzi en allemaal fotografen en fans die naar de celebrities schreeuwen om hun aandacht te krijgen. Uiteindelijk kwam ook Jamie Foxx aan, dus mijn beroemdheden-teller staat inmiddels op 2!

Goed, zoals ik zei: ik moet mijn koffer weer eens gaan inpakken. Het is een lekker idee dat ik vrijdag gewoon naar de kamer ga waar ik ook een tijdje ga blijven. Het hele in- en uitpakken begint een beetje irritant te worden... Morgen moet ik ook om 9 uur (sharp) weer bij een lecture zijn, dus lekker slapen lijkt me ook wel wat. Tot nu toe bevalt LA prima!

Je suis arrivé! (En nog een beetje Chicago)

Daar ben ik dan! The city of angels! Het moet allemaal nog even doordringen... Ik wéét dat ik hier aankwam en ik wéét dat ik nu echt op de UCLA campus ben, maar zo voelt het nog niet echt. Vanmorgen namen Gwen en ik -veel te vroeg- afscheid op O'Hare. Ik stond bij gate K7 en Gwen liep naar H11... heel bizar en heel erg nu-moet-ik-het-echt-alleen-doen. Logistiek kan er op O'Hare trouwens veel verbeterd worden; het is er een chaos van mensen die hun koffers naar het incheckapparaat zeulen, vervolgens naar het personeel dat je koffers weegt en dan weer naar het röntgenapparaat... Toen ook nog eens bleek dat ik 2 lbs over het maximum gewicht zat en ik dus -midden in de terminal- mijn koffer moest gaan ompakken, raakte ik enigszins geirriteerd. Gelukkig hoefde ik maar 2 boeken uit mijn koffer te halen en ging het daarna redelijk voorspoedig.

Chicago was -zoals uit mijn vorige post wellicht duidelijk werd- erg leuk! Donderdagmorgen zijn we met de trein, de Amtrak, door heel veel maisvelden gereisd... Illinois heeft veel mais.. De trein was trouwens wonderbaarlijk relaxed; met veel beenruimte, een voetenbankje en een eigen hostess. Het getoeter de hele tijd bleek wel een beetje irritant. Maar goed, op Union Station zagen we meteen een Amish familie. Vreemd! Ons hostel bleek ook prima, hoewel de slotloze deuren van de wc's weleens tot genante momenten leidden... Die avond zijn we toen -gratis!- naar het Art Institute gegaan. Daar was vooral veel. Schijnbaar is een van de best bezochte tentoonstellingen een exhibitie van miniatuur kamers. Dat betekent 60 poppenhuis-kamers tot in de kleinste (hihi) details uitgewerkt... ik was er niet helemaal van onder de indruk.
De tweede dag zijn we begonnen op het John Hancock building. Dat was echt heerlijk! We hadden besloten niet naar het loser-toeristen-dek te gaan, maar naar de cocktailbar, twee verdiepingen hoger. Het uitzicht was onverwacht overweldigend. Chicago lag opeens letterlijk aan onze voeten... en aan de andere kant was het enorme meer. Wat het nog allemaal wat chiller maakte was de ontzettend relaxte muziek die er gedraaid werd. Gwen en ik waren er allebei zo van onder de indruk dat we zijn gaan vragen welke cd er op stond. Helaas wisten de serveesters het ons niet precies te vertellen en kwamen ze niet verder dan "wow" of "wild". Desalniettemin zijn wij de Borders ingedoken en hebben we hard gezocht naar een lounge cd met iets van wow of wild in de titel. Het bleek tevergeefs... helaas. Omdat we ons toch al op Michigan Avenue bevonden hebben we de rest van de middag geshopt op de Magnificent Mile. Shoppen is trouwens wel relatief aangezien ik hard probeerde niets te kopen (mijn koffer ging al bijna niet dicht) en Gwen niets heeft weten te vinden. Ik heb een heel leuk zwart jurkje gekocht, nu alleen nog een gelegenheid om het naar aan te trekken.
Vervolgens zijn we met een architectuur-tour over de rivier gaan varen. Echt een leuke manier om alle wolkenkrabbers van Chicago te zien. We begrepen opeens wel waarom het er ook wel de Windy City wordt genoemd (kouhoud!), hoewel onze gids later vertelde dat die nickname helemaal niets met het weer te maken heeft en een referentie is naar een journalist die de politici er ooit "windbags" noemde.
Zaterdag bleek een inspannend dagje te worden. Met het idee er fietsen te huren vertrokken Gwen en ik vol goede moed naar het meer. Daar bleken alle fietsen verhuurd en zijn we dus maar naar Navy Pier gelopen. Na een rondje in het reuzenrad en een lunch bij McDonalds deden we een tweede fietshuur poging. Wederom waren er geen fietsen. Om de een of andere -nu onbegrijpelijke- reden had ik toen het idee inline skates te nemen... Geen Succes. Eenmaal aan, rees de vraag "waarom??" al snel. Toen Gwen in d'r eerste meter ook nog eens onderuit ging hebben we de skates maar aan de wilgen gehangen. Dat betekende wederom wandelen, nu naar Milennium Park. Een interessant en modern park, met leuke kunst objecten. En hiermee kwam ons Chicago bezoek alweer ongeveer aan z'n eind. In het hostel hebben we 's avonds nog wat take-out eten gegeten en ik heb al mijn 42 kilo wegende bagage ingepakt.
We wisten het zelf niet, maar in Chicago is de heersende mening dat Gwen en ik op elkaar lijken. Meer dan eens is ons gevraagd of we zusjes/een tweeling zijn en er was ook nog iemand die vond dat we zo van het US Open zouden konden komen.. Ach ja, zusjes of niet; het was gewoon heel erg gezellig. Zoals gezegd was het afscheid nemen een beetje raar, maar nu ik net alweer een uur met Gwen geskyped heb, voelt de afstand gelijk veel minder groot.

Ik zit nu in mijn hotelkamer in het UCLA Guesthouse, met een salade op bed. Het is raar (raar, vreemd en bizar lijken een beetje mijn kernwoorden) op campus te zijn en dan toch niet in mijn kamer. Het hotel is verder wel erg relaxed en ze serveren er morgen zelfs ontbijt. Volgens het meisje van de receptie verblijven er nog meer mensen die morgen naar de International Students Orientation gaan, dus ik hoop morgen al wat contact te leggen. Ook heb ik het hotel maar voor 2 nachten geboekt (iets met de prijs), dus morgen ga ik eens op zoek naar een goedkoper alternatief. Misschien weten mijn medestudenten iets.
In ieder geval; ik zal zo al mijn foto's online zetten. Dan hoop ik verder morgen weer wat te kunnen vertellen over campus/de orientation/de mensen/etc. etc. Nu dus vanuit Los Angeles!

St. Louis & Typhoid Mary

Terwijl Gwen en ik ondertussen alweer in Chicago zijn beland (het is er leuk!), moet ik eigenlijk nog wel even updaten over onze tijd in Saint Louis. We zitten nu trouwens in ons hostel en terwijl Gwen ansichtkaarten schrijft, probeerde ik een 4^de (of misschien wel 2^de, 3^de én 4^de) course voor in LA te vinden. Aangezien dat een mission impossible is, heb ik nu motiverende muziek opgezet: eerst Jerk It Out en nu toch ook nog even Männer van Herbert Grönemeyer.. dat doet de gemoederen goed!

Maar St. Louis dus! Ik vrees dat dit een beetje een korte beschrijving wordt, maar ik verwijs ook door naar Gwens blog. Alles verliep helemaal voorspoedig op Lambert Saint Louis International Airport (Lambert??) en voor ik het goed en wel doorhad, was ik al in Gwens Greenway appartement. Het was heel raar en onwerkelijk om Gwen te zien en tegelijkertijd juist helemaal normaal. Zo normaal dat het leek alsof we niet in Amerika, maar gewoon in Utrecht wat deden. Na een beetje gesetteld te zijn, hebben we allereerst: de was gedaan! Dat was pas echt alsof we naast elkaar in The Wall 13 woonden… Toen zijn we op zoek gegaan naar een restaurant, maar dat liep niet helemaal zoals het hoorde. Eten bestellen bleek echter ook een prima optie.

Dinsdagmorgen heb ik (heel vroeg) van alles geleerd over Anthropology & Public Health, toen ik met Gwen meeging naar college. Het was wonderbaarlijk leuk om gewoon weer eens naar een lecture te luisteren en meer dan 2 hersencellen te gebruiken. Verder heb ik de Washington University campus uitgebreid gezien en het eten er geproefd. Beide bevielen uitstekend!
Vrij bizar was nog wel een vallende eekhoorn… De beelden van de stuiptrekking die hij daar op z’n rug gelegen ervoer, krijg ik nog steeds niet uit mijn hoofd…
De wafels op woensdagmorgen waren ook een hoogtepunt en datzelfde geldt voor de 1,2 kilo wegende zak M&M’s. Belangrijkst is dat het gewoon heel erg gezellig was! Zondag vlieg ik dan eindelijk naar LA en tegen het afscheid zie ik nu al een beetje op…

Boston: The Hub & Beantown

Dus toen reden we naar Boston. Ons hotel lag –vanwege budgettaire overwegingen- niet helemaal in het centrum, maar meer naar de plaats Newton. We hoorden echter bij het inchecken meteen al dat er ieder uur een shuttlebusje naar downtown Boston vertrok. Wat we niet wisten was dat dit busje ook voor heel veel entertainment zou zorgen… Op vrijdagavond besloten we maar meteen met het busje mee te gaan om wat te gaan eten. We stapten met nog zo’n 6 andere mensen in en meteen riep een enthousiaste vrouw met een mooi zuids accent voorin ons toe; Where y’all from? Het echtpaar voor ons bleek uit North Dakota te komen en de rest van het gezelschap kwam uit Nashville, Tennessee. De eerste twee waren in Boston omdat hun zoon (één van de vier) een wedstrijd American Football moest spelen tegen Boston College en de rest kwam voor een concert van Jimmy Buffett. De man begon alle hits van Jimmy Buffett op te noemen met de vraag of wij die dan misschien kenden (Margaritaville, Come Monday, Changes in Latitudes, Changes in Attitudes en laten we vooral Cheeseburger In Paradise niet vergeten)… toen wij helaas nee op ieder nummer moesten antwoorden, wisten de Tenessee’ers daar wel raad mee: ze begonnen te zingen.

Het eerste wat ik hierna deed was de wet overtreden en bij een bar (schok!) naar binnen gaan. Als 20-jarige mag ik in dit über-strikte land uiteraard nog in geen 10 meter van alcohol komen… maar ik heb me behendig naar binnen gewerkt. Het bleek een uurtje later alleen wel wat te spannend toen mama een politieman dacht te zien. Loos alarm, maar het waren angstige momenten…

In het volgende ritje met het shuttlebusje leerde we dat in Boston een conventie van de AARP plaatsvond en dat veel leden in ons hotel verbleven. The American Association of Retired Persons (en soms ook wel Retarded Persons – dit heb ik niet bedacht, maar zeiden ze zelf) heeft 29 miljoen leden (hoewel op hun site 38 miljoen staat) en er waren er zo’n 29000 in Boston. Onze medereizigers (die overigens in Florida woonden –hoe stereotype) hadden een druk schema, maar waren wel in voor een praatje.

Op zaterdag hebben we toen Harvard bezocht! Van alle Ivy League scholen die ik tot nu toe gezien heb, was Harvard toch wel echt de leukste/mooiste/sfeervolste. De plaats waar het in ligt, Cambridge (vrij verwarrend), is ook heel erg gezellig en studentikoos. Het was ook de dag dat alle nieuwe eerstejaars konden verhuizen, dus de auto’s vol spullen reden op en aan (heel erg Gilmore Girls met de matras..) en het was er gezellig druk. MIT ligt ongeveer naast Harvard, dus dat hebben we ook maar even bekeken.

De rest van Boston bleek ook leuk, maar wel heel anders dan New York. Waar in New York zondagavond zo ongeveer het drukste moment was, lag Boston er angstig stil bij. Ook waren er heel erg veel zwervers en juist geen enkele in New York. We hebben in Boston ook twee bijna-gevechten (met veel gescheld en hoog oplopende emotie) gezien.. dat is in New York bijna ondenkbaar. Al met al was het er wel een stuk liberaler en wat minder snel.. Nou ja, beide zijn in ieder geval interessant! Oh, en in Boston is de Duck Tour trouwens erg aan te raden.. Je krijgt dan een tour door de stad in voertuig wat zowel kan rijden als kan varen… We zijn trouwens ook in Cheers geweest; de bar die als inspiratie diende voor de tv-serie! Oh, nog heel even dan.. We hebben ook nog een of andere rare honden-bijeenkomst gezien.. Er waren honderden honden met hun baasjes, die in het thema Walking with animals een wandeling gingen maken...

Toen kwam dan echt het moment van afscheid. Op maandag stapte ik (heel erg Leanthe-stijl net niet te laat) in het vliegtuig, zonder mama en zonder Argonde. Erg lang alleen was ik niet, want na een overstap in Philadelphia arriveerde ik in St. Louis waar Gwen al op me stond te wachten. Dat was leuk!

New England: Use a gun Save your life

In New York hebben we op maandag een auto gehuurd om onze reis te vervolgen. We besloten als eerste via de kust naar de plaats Mystic in Connecticut te reizen. Omdat we toch ongeveer langs New Haven kwamen, hebben we een kijkje genomen op Yale. Het zag er mooi uit en het idee dat we bij één van de beste universiteiten waren, was ook erg leuk. Mystic bleek verder een teleurstellend plaatsje aan de kust. Het draaide op een soort nagebouwd oud dorp… zeg maar type Archeon, maar dan (godzijdank) zonder de mensen in klederdracht. Dit was sowieso al bizar, maar een van de winkels was een Christmas-shop en dat maakte de ervaring nog net wat onwerkelijker. Ze draaide er –buiten was het minstens 30 graden, dat moet niet vergeten worden- Jingle Bells en er stonden zo’n 20 opgetuigde kerstbomen. Heel disturbing. Hier bleef het echter niet bij; ik ben nu zo’n 16 dagen in de VS en ik heb inmiddels al drie van dit soort winkels gezien en nog meer random kerstbomen. Bizar.

Na Mystic reden we door naar Newport in Rhode Island. Dat was beduidend beter. Onderweg zijn we trouwens ook nog even langs Providence en Brown University geweest. Weer een Ivy League school. Newport ligt ook aan de kust en heeft vooral stranden, uitzicht en “mansions”. Dat zijn grote zomerhuizen, gebouwd omstreeks 1900, voor de welgestelden uit die tijd (denk aan de Vanderbilts). De hele kustlijn staat vol met deze grote huizen.. We hebben er 4 van binnen bekeken (zonder uitzondering werden de rondleidingen gegeven door bejaarde vrouwen –ook een beetje vreemd). We sliepen trouwens in een Inn gerund door een enthousiast echtpaar, Donna en Richard. Heel anders dan de Howard Johnson waar we een nacht eerder hadden geslapen.

Vervolgens ging de reis naar Cape Cod. Iedere zomer komen er meer dan 13 miljoen mensen naar de kaap.. en wij waren dus ook wel benieuwd. De natuur was er gelijk erg anders. De eerste plaats waar we stopten om te lunchen, Sandwich (hihi), was een of ander über-Republikeins bolwerk. Ieder huis had minstens drie vlaggen en in de tuin stonden borden met “Support our troops!” en “Freedom isn’t free”. Enerzijds voelde ik me alsof ik in de Truman Show was beland –iedereen deed allemaal leuk, maar ondertussen…- en tegelijkertijd had ik ook erg het gevoel dat deze mensen ’s avonds allemaal hun witte pakken zouden aantrekken om vervolgens huizen van zwarte mensen in de fik te steken…
De rest van Cape Cod viel wat dat betreft reuze mee. We hebben er een mooie wandeling gedaan en de stranden waren ook echt schitterend. Na één nachtje was het alweer tijd door te reizen naar Boston…

New York; Is he gay or European?

Hè hè... Het heeft even geduurd, maar nu is het dan echt tijd voor een heleboel updates over de afgelopen twee weken. Ik denk dat ik het maar chronologisch ga aanpakken, maar eerst even een klein stukje over het nu: Ik ben in St. Louis, Missouri, bij Gwen! Terwijl Gwen nu naar een college is (ik ben vanmorgen zowaar meegeweest naar een ander vak -daarover later meer), zit ik heel chill in haar kamertje, met mijn laptopje al mijn achterstallig onderhoud te doen. Dat betekent vooral mailtjes sturen (naar Mariëlle Hoff.. zucht zucht) en mijn blog updaten. Gwen staat hier over twee uurtjes weer voor de deur (die ik dan moet gaan open doen mét haar accesscard, heel belangrijk om mezelf-buitensluit-activiteiten te voorkomen). Ik heb net wel heel prettig mijn duim tussen de stoel en de tafel geplet, maar ik zal mezelf together pullen en dapper verder typen. Oh, ik heb mijn foto's trouwens ook online gezet.. ze zijn nog niet allemaal van commentaar voorzien, maar dat komt. Patty, er zit ook één foto speciaal voor jou tussen...!

Goed, bij het begin beginnen dus. Mama, Argonde en ik zijn eerst 6 nachten (ja, ook de dagen) in New York geweest.. Nu hebben we daar natuurlijk zoveel meegemaakt dat ik het maar bij wat highlights ga laten;

1. Zeker een highlight was het moment waarop mama, midden in Manhatten, een kompas uit haar tas te voorschijn haalde. Argonde en ik -met stomheid geslagen en enigszins beschaamd- besloten te doen alsof we die verwarde vrouw nooit eerder hadden gezien en we probeerden er wat onopvallend bij te staan. Het duurde echter nog geen minuut of een wat oudere man had ons gespot... "Anything I can help you ladies with?" en heel geneerd hebben we toen maar uitgelegd dat we naar de Public Library wilden... Uiteraard is het kompas de tas hierna niet meer uitgekomen.
2. Ook mooi was de rondleiding door het gebouw van de Verenigde Naties. Niet zozeer mooi vanwege de architectuur of de kunst of zelfs de boodschap die de tour uitdroeg.. nee, het mooie was dat we in de General Assembly aankwamen en dat onze gids erachter kwam dat we iemand waren kwijtgeraakt. Net zoals alle belangrijke gebouwen in New York (en in heel Amerika, denk ik) is ook dat van de VN zwaar bewaakt... Onze gids schrok dus nogal en belde meteen de security, die toen direct een zoekacties op touw zette. We weten niet hoe dit is afgelopen, maar opvallend was wel dat we een dag later op de radio hoorden dat er bij de wapenraad in het VN gebouw "bompakketjes" waren gevonden....
3. Jaaaa! De Toys 'R Us Store... De foto's spreken echt voor zich...
4. De vierde of vijfde dag deden we een soort van wijken-tour. We hebben toen Greenwich Village, Soho, Chinatown, Little Italy en het Financial District bekeken. In Greenwich kwamen we toevallig langs een leuk restaurantje, waar we wat wilden drinken. Het bleek niet zomaar een restaurantje; het was The Pink Tea Cup. Iedereen binnen was African-American, gay of een celebrity. Oké, ik heb niet echt beroemheden gezien, maar afgaande op de foto's met handtekeningen komen ze er veel... In ieder geval, een erg leuk (klein) tentje, met een rij voor de deur en soulfood binnen. Of zoals Whoopi Goldberg zegt: "Honey, come get some of this food, it's good y'all."
5. Als je in New York bent, moet je natuurlijk wel naar een musical... Na lang contempleren, debatteren, delibereren, mediteren en redeneren kozen wij voor de musical Legally Blonde. Zeg maar de zing/dans-versie van de film... Dat bleek echt een prima keus! Hij was echt heel erg grappig en UCLA kwam er ook mooi vanaf.... Een van de hylarische liedjes was "Is he gay or European?"

Natuurlijk had New York nog veel meer dan dit alles... Later kom ik misschien met meer verhalen, maar nu is het tijd om te vertellen over de rest van de reis...

Ho! Voor ik het vergeet.. Cruciale informatie! Ik heb in NY een Amerikaanse simkaart aangeschaft en ik heb dus nu ook een Amerikaans nummer. Dat is: +1-646-509-9586. Ik kan inmiddels ook naar Nederlandse nummers sms'en (dat duurde even). Maar goed, als jullie dus willen bellen; ga je gang!

Wanhoop niet

Ik leef nog! En maandag/dinsdag komt er eindelijk een langverwachte post over New York City, over de rit door Connecticut en Rhode Island, over Cape Cod en over de stad Boston (waar ik nu ben).
Heel kort dan even: het is leuk, spannend, warm en bijna gaat mijn alleen-avontuur beginnen. Maandag vlieg ik hier vanuit Boston naar Gwen, in St. Louis. Heb er zin in! Als ik daar ben, zal ik dus eindelijk meer van me laten horen!