Groene thee...

Warme groene thee, koude groene thee, groene thee ijs, groene thee saus, groene thee zout, groene thee brood, groene thee koekjes, groene thee gebak, groene thee chocolade, groene thee voor over de rijst, groene thee jam, groene thee chips, groene thee knoflookbrood, groene thee parfait, groene thee pudding, groene thee slagroom, groene thee kwarktaart, groene thee cocktails, groene thee yoghurt, groene thee in noedelsoep, groene thee pasta, groene thee salade dressing....

Kyoto en de maiko's

Kyoto! Het is helemaal terecht dat iedereen lovend spreekt over Kyoto, kan ik na anderhalve dag bevestigen. Er is hier zoveel te zien en doen dat ik niet goed weet waar te beginnen. Gisteren nog maar kwamen Naoko en ik aan in Kyoto, en zijn we 's middags meteen naar wat tempels en schrijnen gegaan. Mijn lonely planet heeft gelijk dat Kyoto in eerste instantie niet mooi lijkt, maar als je iets verder kijkt is het erg indrukwekkend. Over Chawan-zaka (aka teapot lane) kwamen we bij kiyomizu-dera, een groot tempel complex gemaakt van hout. Overal staan altaartjes waar je wensen kan doen (voor een goede relatie bij de ene, voor geluk bij de andere, voor succes tijdens examens, etc.) en het draait allemaal om good fortune. Kodai-ji was ook erg mooi en indrukwekkend, maar ik begin er om eerlijk te zijn moeite mee te krijgen om ze allemaal uit elkaar te houden.
's Avonds zijn we door Gion gelopen, het mooiste district van Kyoto (en volgens mijn lonely planet mogelijk van heel Azië). De straatjes zijn smal, de huisjes klein en hout en... er lopen maiko's! Maiko's zijn geisha's in opleiding en ik heb er ondertussen al aardig wat gezien. Heel bijzonder om hen zo wit opgemaakt, helemaal aangekleed, met hun haar gedaan en op die typische slippers te zien lopen. Het voelde toch niet echt respectvol om zo foto's van ze te gaan staan maken, dus heb ik het zo discreet (en van de achterkant) mogelijk gedaan. Maar met het zien van die maiko's is een van mijn missies zeker geslaagd! We hebben gegeten in datzelfde district in een leuk restaurant en zijn vervolgens naar onze ryokan gegaan. Ook dat is weer een hele ervaring! Ryokans zijn traditionele Japanse guesthousjes en onze kamer bestaat uit tatamimatjes met een futon, een klein matrasje. Dat is dan ook gelijk het hele interieur. Schoenen zijn niet toegestaan en ook in de "woonkamer", waar ik nu zit, moeten we zitten op de grond. De eigenaar is erg aardig en heeft zelf plattegrondjes gemaakt met allemaal aanbevelingen: "cheap! good! super!". Erg schattig!

Vanmorgen zijn we gaan ontbijten in een leuk Duits bakkerijtje. Misschien was het het Europese gevoel, maar ik was er zeer van gecharmeerd. Vervolgens zijn we naar Kinkaku-ji gegaan, beter bekend als The Golden Pavilion. Dit is waarschijnlijk de bekendste tempel van heel Japan, helemaal goud. Wederom was de scenery erg mooi, met bergen en veel bomen. Na nog 3 tempelcomplexen was ik wel weer even voorzien in mijn tempelbehoeften en hebben we geluncht. Na de lunch was het tijd voor Arashiyama. Hier is de rivier erg mooi, zijn er bamboe groves en nog meer tempels/schrijnen. Naoko en ik hebben er fietsen gehuurd en zijn er een beetje gaan toeren. Dat fietsen beviel uitstekend na 8 dagen non-stop te hebben gewandeld. Moet wel zeggen dat ik erg blij ben dat ik niet bij Naoko in de auto hoef te zitten, want ze leek totaal ignorant voor alle verkeersregels. Toen ik vroeg naar voorrangsregels had ze echt totaal geen idee ("never thought about it"), maar gelukkig heeft ze 't overleefd. Bij het huren van de fietsen zat een voetenbad inbegrepen, zeer welkom voor mijn zere voetjes. Nu zitten we dus even bij te komen in onze ryokan en gaan we misschien straks nog naar een onsen (een hot spring), om helemaal tot rust te komen.

Kyoto is weer helemaal anders dan Tokyo en ook weer erg boeiend om te zien. In die korte tijd dat ik nu in Japan ben, heb ik al zoveel gezien en gedaan. Het gaat maar door met nieuwe indrukken.. misschien is het binnenkort tijd voor een bezin-dagje! Dan moet ik maar naar een steen-tuin... De schoonheid van die tuinen gaat tot nu toe een beetje aan me voorbij (het is namelijk gewoon grind met een paar randomly geplaatste stenen), maar om het te waarderen moet ik wellicht eerst nog wat meer Zen worden..!

Tabee Tokyo

Voor de tweede keer ben ik mijn backpack aan het inpakken. Hoewel nog steeds lastig, geloof ik dat ik al er al een klein beetje bekwamer in ben geworden. Morgen vertrek ik namelijk naar mijn volgende bestemming: Kyoto. Enerzijds vind ik het jammer om het "vertrouwde" Tokyo achter me te laten, anderzijds heb ik er geloof ik ook wel genoeg van gezien. Tokyo is een bizarre stad, die je inderdaad -zoals ik vooraf al gehoord had- vooral op straat moet ervaren. En wat verschilt dat gevoel per wijk! Shinjuku, waar mijn hotel ligt, en Shibuya zijn zo druk, levendig, vol met skyscrapers en neon. Ueno is ruim en groen, maar barstensvol daklozen. Harajuku is de mode-wijk, met de high-end winkels als Armani en Chanel, maar ook met kleine hippe tienermeisjes winkels. Asekusa was toeristisch, vol kraampjes en jinriksha's (ik voelde me persoonlijk toch wat te bezwaard om me door zo'n mini-Japanner te laten rondrennen). Roppongi moet je schijnbaar 's avonds beleven, maar overdag vond ik het er modern en vol zakenlui. Al die mixed feelings maken Tokyo tot een erg interessante stad. Of ik er zou willen wonen, betwijfel ik.. Maar vond het erg leuk om eens te zien.

Gisteren ben ik zoals aangekondigd naar Nikko gegaan. Daar was ik zeer onder de indruk van alle schrijnen en tempels. In de 8ste eeuw begon de Buddhistische priester Shodo Shonin hier een opleidingscentrum voor monniken. In de eeuwen erna gebeurde er weinig boeiends, totdat het mausoleum voor Tokugawa Ieyasu erd werd gebouwd in 1617. Deze Ieyasu was de grootste krijgsheer uit zijn tijd, hij begon de shogunate (een soort rijk; het gebied waar de generaal regeert) die heel Japan overnam en 250 jaar aan de macht was. En in Nikko ligt 'ie dus, omringt door de schitterendste schrijnen en tempels. Tosho-gu is het hoogtepunt; een gigantisch gebied vol tempelhallen, pagodes, poorten en overdadigheid. Tegen de rustieke setting van Nikko (heel veel hoge bomen, bergen) komen de tempels goed tot hun recht. Van Taiyun-byo was ik ook gecharmeerd, hier ligt Ieyasu's kleinzoon Iemitsu. Het is kleiner en minder toeristisch dan Toshogu, maar daardoor ook intiemer. Na 22 jaar kerken te hebben gezien, bevallen de Buddhistische en Shinto tempels erg goed. Dan merk je pas hoe ver weg dit eigenlijk is.


En vandaag was het de beurt aan Hakone. Helaashelaas was het te bewolkt om Mount Fuji -de bekendste berg (vulkaan eigenlijk) van Japan- te zien, iets wat normaal wel kan. Hakone is een groot toeristisch oord (en weer baande ik me een weg door de Japanners met hoedjes, vlaggetjes en fototoestellen..), bij het meer Ashii. Het meer was inderdaad erg mooi en het vulkanische gesteente was ook boeiend om te zien (zwavel stinkt echt). Ik deed de toeristische route om het meer; eerst met een bus, toen lopen door een ceder bos, met een boot over het meer, dan met gondeltjes over de bergen (ongeveer 1000 meter hoog), een cablecar naar beneden en toen met de trein. Om eerlijk te zijn had ik het toen ik bij die trein aankwam, al wel een beetje gehad. Toen de trein ook nog eens bomvol zat, ik moest staan en het boemelding om de 300 meter bij ieder één-huizig-dorp stopte raakte ik enigszins geagiteerd.
Terug in Shinjuku had ik echter met Akiko afgesproken om te gaan eten en dat liffte meteen mijn mood. Akiko had een leuk restaurant uitgezocht, waar je je schoenen uitmoest trekken en op de grond moest zitten. Het eten viel me alleszins mee en ik vond het erg aardig dat Akiko de moeite had genomen uit Yokohama met mij te komen eten, en ze had ook nog een cadeautje (een waaier) voor me meegenomen. Erg leuk, dus!

En dan gaan Naoko en ik morgen dus naar Kyoto. Moet wel aardig vroeg op (om 9 uur op het station zijn), maar daarna kan ik in de trein bijslapen. Begin mijn spieren en voeten al aardig te voelen en de eerste blarenpleisters zijn geplakt. Maar dat mag de pret allemaal niet drukken, daarvoor is het hier nog veel te boeiend.

Kanpai!

Wat een nieuwe indrukken! Vandaag en gisteren waren alweer 2 vermoeiende, leuke dagen. Omdat Naoko college had, ben ik gisteren gisteren morgen en middag alleen op pad gegaan. Ik ben begonnen bij het Tokyo National Museum in Ueno; dat voelde als een nuttig cursusje Japanse kunst en geschiedenis voor beginners. Bovendien heb ik er geleerd dat kamerschermen erg hip kunnen zijn! Het leukst was misschien nog wel aan het eind: schijnbaar is het hier gebruikelijk om aan het eind van een bezoek (aan een museum of een tempel) je kaartje of een stukje papier te bestempelen -als een soort bewijs van dat je er was. In het museum kon je een 'spiegel' of een 'kimono' bestempelen. Ik vond het behoorlijk hilarisch hoe ik daar, aan een grote ronde tafel omringd door volwassen mensen, mijn kimono stond te bestempelen. Later gaven ze me ook een boekje met uitleg van de stempels en nu blijk ik 'kersenbloesem in een stroom', 'toekomstig geluk' (de waaier) en 'elegantie' (een pruimenboom) op mijn kimono te hebben gezet. Niet slecht lijkt me!

Ueno park vond ik ook erg leuk en relaxed, met de oudste tempel van Tokyo (rond 650) -die helaas dicht en afgeschermd was wegens restauratie. Het park voelde wijds en rustig, met een groot plein en een fontein. Dat zal misschien ook de reden zijn waarom een deel van de populatie Tokyose daklozen zich hier bevindt. Het zullen wel niet alle 30000 daklozen zijn geweest, maar veel heb ik er in mijn 5 minuten lopen wel gezien. Dit is een kant die ik nog niet kende van Japan/Tokyo, en die dus ook duidelijk maar op beperkte plaatsen te zien is.

De middag heb ik doorgebracht in Asekusa, wat weer een hele andere feel had. Van onder de kaminarimon (de donderpoort) naar de Senso-ji (een oude tempel) staan allemaal toeristische kraampjes/winkeltjes. Ik heb er een doos met 4 paar mooie eetstokjes gekocht, waaronder een roze set (voor jou, Gwen!). Terwijl ik daar liep werd ik door een groepje schoolkinderen aangesproken en duwden ze me een papier in mijn handen. Het bleek dat ze voor hun Engelse les op zoek waren naar toeristen die een stukje over Japan wilde schrijven. Erg leuk! Toen ik een praatje met ze probeerde te maken bleek een lesje Engels inderdaad niet overbodig; ze hadden totaal geen idee wat ik zei. 10 meter verder kwam het volgende groepje naar me toe, dus ook voor hen heb ik maar een stukje over Japanse vriendelijkheid geschreven. Als dank kreeg ik van de 13-jarigen een origami kraanvogel. Heel schattig!

Na een korte rustpauze was het tijd voor mijn feestje. Het was zo bizar en zo normaal om de andere 6 Japanse meisjes weer te zien. Iedereen was gewoon iedereen, net als in LA. We zijn naar een izakaya gegaan; superleuk! Een izakaya is een restaurant waar iedereen in z'n eigen (met houten deurtjes af te sluiten) compartimentje zit. Je betaalt alleen entree en kan vervolgens onbeperkt drinken en krijgt een boel gangen eten. Met een electronische (uiteraard) bel kan je de ober roepen en verder dragen zij het eten aan. Na het eten gingen we met z'n zevenen door naar een karaokeplaats. In tegenstelling tot wat ik verwacht had, was het geen bar, maar heeft iedereen hier ook z'n eigen kamertje. Vanaf het begin was het echt al hilarisch! Naoko bleek echt te kunnen zinngen en Sakumi had ongeevenaarde skills; die deed de 2 stemmen van A whole new world gewoon allebei (en niet eens slecht). Het was niet eens zo genant en eigenlijk gewoon vooral heel erg leuk.

Vandaag heb ik eerst wat mensen gespot in Harajuku en Shibuya (zo veel mensen!) en had ik 's middags in Yokohama afgesproken met Naoko, haar vriend Hide en diens neef Ryoz. Yokohama is de grootste stad van Japan op Tokyo na. Ook hier voelde het zo anders. Wonderbaarlijk hoe de sfeer echt per wijk lijkt te verschillen. Yokohama is een echte havenstad en voelt, daardoor misschien, erg internationaal. Ik voelde me er wel op mijn gemak. We hebben er op een terrasje gezeten, zijn door een park gewandeld, over een brug en zijn toen gaan eten in Chinatown -waar Yokohama o.a. bekend om staat. Grappig dat er hier in Japan dus ook Chinatowns zijn; ik zag het toch een beetje als een pot nat. Niet waar dus en net als in de rest van de wereld hebben de Chinesen ook hier hun eigen kleine wereldje opgezet. Na het eten zijn we nog op de hoogste toren van Japan (296 meter) met de snelste lift (45 km/h) geweest. Zo in het donker (het wordt hier trouwens al om 19.30 ofzo donker..) was het uitzicht over de haven erg mooi!


En dat lijkt me wel weer even genoeg. Morgen ga ik, alleen want Naoko moet studeren, naar Nikko. Dit is schijnbaar een van de culturele hoogtepunten van deze omgeving, dus ik ben benieuwd!

Sabi, wabi en yugen

En dan is het tijd voor een wat langere update. Zoals te merken aan mijn berichtje van gisteren, ben ik heelhuids gearriveerd in wereldstad Tokyo. Eerlijk gezegd viel het allemaal mee; mijn backpack was enigszins draagbaar, de treinstations stonden in het Engels aangegeven en ook overstappen ging prima. Ook wist ik de South Exit van Shinjuku Station (schijnbaar het grootste station in de wereld) een uur te vroeg te vinden. In eerste instantie wou ik alvast zelf maar naar mijn hotel gaan om mijn spullen te dumpen en dan terug te komen om Naoko te ontmoeten... Maar na 100 meter in de Tokyose jungle leek me dit echter geen goed idee meer... Ondertussen heb ik het allemaal gemasterd, hoor. No worries!

Met mijn cultuurshock valt het eerlijk gezegd ook nog mee. Ik vond het gisteren geruststellend om te merken dat ik niet aan bizar rare/grote dingen hoefde te wennen, maar vooral aan het links lopen, rijden en op de roltrap staan. Mensen blijven toch gewoon mensen, waar ook ter wereld. Wel voel ik me erg verwant aan de mensen die er Westers uitzien; ik relate me opeens helemaal aan de jongen met de rugzak en de lonely planet.

Gisteren hebben Naoko en ik (zoals ik gisteren ook al zei; het is echt erg gezellig tussen ons!) alvast het een en ander geregeld, zoals een reservering voor de trein naar Kyoto en mijn Japanse telefoon. Daarvoor moesten we naar Shibuya, het bekendste kruispunt van Tokyo. Ongeloofelijk hoe veel mensen daar rondlopen... Maar ach, als je gewoon met de flow meegaat is er niets aan de hand.


Vandaag begonnen we bij de Meji-jingu: een zeer indrukwekkend stukje groen in deze metropool. De gigantische tuin/park om de tempel (shrine eigenlijk) was erg mooi, zo groen en vol met irissen die alleen in deze tijd in bloei staan (hoezo juni een slechte reistijd?). Het was er wel bomvol Japanse toeristen, wat wel grappig was omdat ze zich precies zo gedragen als Japanse toeristen elders. Vlaggetjes, fototoestellen, dat soort dingen. De tempel zelf was ook erg indrukwekkend, groot en (naar mijn idee) erg authentiek. Ik heb voor het eerst mijn handen gewassen bij een chozuya met een hishaku, geld in een offerdoos gegooid, toen 2 x gebogen en uiteindelijk ook 2 x geklapt. Wat een nieuwe dingen!

's Middags was het tijd voor mijn eerste noodles-ervaring. Zie de foto en let ook vooral op het slabbertje (raar woord is dat trouwens).. Toen Naoko vanmiddag naar college was, ben ik naar Roppongi gegaan. Dat is vooral 's avonds een levendige wijk, maar het uitkijkpunt op de 52ste verdieping van een skyscraper vond ik zeer de moeite waard. De stad is echt overal om je heen, zo ver als je kan kijken. Het voelde daar boven een beetje als een oase van rust in een hectische stad- het leven van beneden. Mijn hoofd kon de stad niet in een keer bevatten, dat moest stukje bij beetje. Ik voelde me er klein, maar eigenlijk ook een beetje trots. Daar zat ik dan! Ik moet overigens wel toevoegen dat Tokyo groot en druk is, maar niet op een beangstigende manier (wat ik vooraf vreesde). Ik weet me er goed staande te houden.. tot nu toe.
Aan het eind van de middag trof ik Naoko weer en zijn we wat gaan drinken en eten. De sushi kwam langs op een lopende band en de schaaltjes werden er niet, zoals Gwen en ik meemaakten in Londen, handmatig geteld aan het eind, maar met een soort scanner. Ze houden van gadgets hier!

Nu ben ik dus weer in mijn hotel en ga ik straks maar weer naar bed. De hele dag op de been zijn is toch best vermoeiend! Morgen kan ik Naoko pas aan het eind van de middag zien, dus ga ik zelf de hort op. 's Avonds is dan het feestje wat Naoko voor me geregeld heeft; met z'n achten gaan we eten en drinken in een izakaya en daarna -op mijn verzoek- naar een karaokebar! Moet wel gezellig worden! Ik heb er wel zin in om ook de andere Japanse meiden uit LA te zien.
Later uiteraard meer, voor nu een kleine greep uit mijn foto's (de rest staat in mijn album).

Are you feeling allright?

Ik ben er! Aangezien het hier al bijna half 11 is (en ik er niet aan wil denken hoe lang ik al wel niet wakker ben), houd ik dit berichtje kort. Maar ik ben er!
Mijn vlucht ging in principe prima; weinig turbulentie, heb nog even kunnen slapen vanwege de 3 stoelen die ik tot mijn beschikking had en de tijd 'vloog' eigenlijk voorbij. Toch ging niet alles helemaal perfect: rond 23.45 uur voelde ik me opeens erg misselijk worden en wist ik net op tijd mijn waterproof disposal bag open te scheuren. Overgeven in een zakje geeft toch een hele andere dimensie aan je reis. Gelukkig viel het allemaal mee en waren de stewardessen erg behulpzaam. Om half 4 werd ik vervolgens wakker met een bloedneus... ook leuk en weer mochten de stewardessen mij komen oplappen. Maar ook dat was zo voorbij en verder verliep mijn reis uitstekend.

Ik heb vanmiddag met Naoko (met wie het weer precies als in LA is) een Japanse telefoon gekocht, want het Nederlandse systeem is hier niet geschikt. Ik ben bereikbaar op:
+ 81 (0)80 -3344-2405.
Inkomende gesprekken zijn gratis voor mij, dus bellen mag altijd! Smsjes kan ik helaas niet ontvangen of versturen. Ik kan wel mail ontvangen op mijn mobiel op dit adres:
leanthe@softbank.ne.jp

Goed, later meer over mijn eerste indrukken (ik ben al op het drukke kruispunt uit Lost in Translation geweest! En het is er net zo druk als in de film...). Nu ga ik toch eerst maar slapen. Welterusten!

Konnichiwa! O.d.z. may the freakshow begin!

Welkom terug trouwe lezer!

Het is alweer anderhalf jaar na mijn laatste update; mijn Amerika-ervaringen liggen in een ver verleden en het is tijd voor iets nieuws. Heel nieuw en heel spannend... Japan! Over een kleine 4 uur begin ik aan mijn 3 weken durende reis, die me in eerste instantie naar Schiphol zal voeren, maar uiteindelijk ook naar Tokyo, Kyoto, Hiroshima en nog meer van dit soort exotische plaatsen. Ik heb er zin in!
Hoewel ik me eigenlijk helemaal geen voorstelling van Japan kan maken, verwacht ik toch vooral dat ik in een constante staat van verbazing zal zijn. En dat wil ik graag met jullie delen! Vandaar dus de wederopstanding van mijn blog en foto-album (ik zal véél foto's proberen te maken), zo krijgen jullie ook een kleine indruk van wat er allemaal om me heen gebeurt.

Goed, dat brengt mijn eerste stukje alweer ten einde.. Ik moet nog eens even een blik op mijn bagage gaan werpen. Vannacht deed ik een eerste poging tot inpakken, wat helaas jammerlijk mislukte. Met de helft van mijn spullen nog op mijn bed was mijn backpack toch echt al bomvol en totaal ondraagbaar. Ondertussen heb ik mijn hoeveelheid kleding drastisch gelimiteerd (en ik sta al bekend als een lichte pakker...) en zal ook mijn handbagage wel de spuigaten uitlopen, maar mijn backpack zit dicht. Ik probeer er niet aan te denken hoe ik dit in Japan allemaal moet gaan vervoeren (mijn nieuwe mantra: dat zien we dan wel weer) en hoeveel kilo's er straks op de weegschaal van Schiphol verschijnen (dat zien we dan wel weer).

Over zo'n 24 uur hoop ik gesetteld te zijn in mijn mini-hotelkamer in Tokyo, heb ik Naoko na anderhalf jaar weer gezien en ben ik vast totaal ge-jetlagged. Dan horen jullie meer van me!
Sayonara!