Fall Quarter: Bring it on!

Vanmorgen gebeurde het onvermijdelijke: ik sloot mezelf buiten mijn kamer. Helemaal klaar voor mijn eerste dagje school (zo voelde het echt), met wel drie keer gecheckt te hebben waar ik naar toe moest/of ik mijn collegeblok wel bij me had, deed ik opgewekt de deur achter me dicht. Al in de lift realiseerde ik me dat ik iets vergeten was... Zowel mijn kamerpasje als mijn BruinCard lagen nog op het kastje in mijn kamer... Gelukkig was ik vroeg weggegaan en had ik nog genoeg tijd bij de Front Desk hulp te vragen. Daar heb ik me wel 3 x verontschuldigd en heb ik zelfs nog verteld dat ik opweg was naar mijn allereerste les, maar bleek het totaal geen probleem. Ik was al ongeveer de 15de persoon die dag (dit was vóór half 11 's morgens) die zichzelf had buitengesloten en binnen 3 seconden stond ik -met een nieuw kamerpasje- weer buiten. Het meisje van de Front Desk wist me nog te verzekeren: Don't worry about it, it happens to all of us!
Goed, tweede poging dan; ik had mijn BruinCard, ik had mijn kamerpas (ik mag mezelf nog 5 x kosteloos buitensluiten... en dit pasje ziet er trouwens leuker uit dan de vorige), op naar Franz Hall 1178. Dat ging al beduidend beter! Ik liep zonder problemen naar de collegezaal waar ik met zo'n 199 anderen Developmental Psychology had. Het lijkt een leuke, interessante course. De professor was misschien een beetje saai, maar had wel d'r best gedaan om grapjes te verzinnen (ze gaf toe dat ze haar man om hulp had gevraagd). Bijzonder leuk is een observatie opdracht die we moeten doen in het Child Care Center, waar ze een ruimte met doorkijkspiegel hebben. Waar ik ook wel van onder de indruk was, is dat alle lectures worden opgenomen en vervolgens als Podcast te downloaden zijn. Natuurlijk werd er bijgezegd: the podcast is no substitution for the lecture. Mwoah, als ik nou toevallig een lecture mis...

Na de lunch had ik "Topics in Value Theory: Moral Responsibility and Free Will". Dat lijkt een wat pittigere course te zijn dan ontwikkelingspsychologie. Voor de professor was ik al gewaarschuwd (zie mijn stukje Professor Review) en inderdaad, ze was niet de meest boeiende persoon die ik ken. Nog wel erg jong, dus best knap dat ze het al tot professor heeft geschopt. Het vak is alleen voor 4de jaars die filosofie-majors zijn, dus ik verwacht dat het niveau redelijk hoog ligt. Maar goed, misschien ook wel goed dat ik wat meer uitgedaagd word. Er zitten zo'n 80 mensen in de course, in ieder geval een stuk minder dan bij psychologie.

Om half 4 vanmiddag moest ik alweer in Franz Hall zaal 1178 zijn voor "Social and Personality Development". Dat maakte me helemaal gelukkig! Echt alles aan die course lijkt tot nu toe leuk! Ik heb, serieus, de hele lecture zitten glimlachen en ik was oprecht teleurgesteld toen het afgelopen was. Misschien was dit een beetje een overdreven reactie (of zorgwekkend?), maar ik ben helemaal content. De docente (opvallend dat ik hier allemaal vrouwelijke professoren/docenten heb.. zeker een groot contrast met Nederland!) was wederom erg jong en heel sympathiek. Ze is zowel gepromoveerd op sociale als op ontwikkelingspsychologie en heeft daarbij ook nog eens een baby van 8 maanden; dus helemaal druk bezig met social and personality development. De onderwerpen die we gaan behandelen lijken ook allemaal erg interessant en worden vaak geillustreerd met video's. De hele collegezaal zat met 250 studenten echt bomvol en ik moet er nog wel even aan wennen dat het allemaal wat anders werkt dan in Utrecht.

Gezien mijn enthousiasme over ontwikkelingspsychologie e.d. moet ik er misschien toch nog eens wat langer over nadenken of dat niet gewoon mijn ding is. Social & Personality Development lijkt interessanter dan Developmental Psychology, maar omdat in die laatste ook de biologische en cognitieve ontwikkelingen worden behandeld is het denk ik toch een goede course. Zo krijg ik een wat meer all-round beeld van ontwikkeling. En komt mijn achtergrond in cognitive neuroscience misschien ook nog van pas. Mja, ik zie eigenlijk wel een combinatie van cognitive neuroscience, filosofie en ontwikkelingspsychologie.
Maar laat ik eerst maar eens kijken of ik het echt interessant blijf vinden! Mijn eerste lesdag beviel in ieder geval goed... dus fall quarter: bring it on!

Get Ready to Get Real

En er is zoveel meer... Gisteren ben ik bij dr. Phil geweest! Heel toevallig bleek Michelle naar dezelfde show te gaan als ik en hebben we elkaar daar ontmoet. Dat was raar, maar net als met met Gwen een paar weken geleden, ook heel normaal. We hadden net zo goed in Utrecht kunnen zijn. Maar dr. Phil dus! Na een paar uur buiten wachten, mocht het publiek naar binnen. De set was echt helemaal dr. Phil en precies zoals op tv (hoewel ze het wel wat groter doen lijken). Na nog snel naar de wc te zijn gerend (ze waarschuwde ons voor 3 uur niet plassen), kwam er een man die het publiek moest opwarmen. Het publiek had trouwens helemaal geen opwarming nodig, ze waren sowieso al erg enthousiast. Toen kwam Robin op, de vrouw van dr. Phil. Zij zit er dus echt iedere taping bij om aan het eind van de aflevering met haar man weg te lopen. En toen begon het! Wij applaudiseerden, juichten, gilden en lachten alsof ons leven er vanaf hing (en dat deed het op dat moment ook) en dr. Phil kwam op. Meteen begon de aflevering en er is vanaf dat moment non-stop gefilmd aan een aflevering. Er was een, totaal verknipt, stel met een relationele crisis. Hij dreigde haar te vermoorden, zij sleepte hun 3 jaar oude dochter mee in iedere ruzie. Gelukkig zei dr. Phil precies wat ik -en de rest van het publiek- al een uur zat te denken: Ga zo ver mogelijk uit elkaar. Hierna kwam Phil (ik mag hem inmiddels vast wel Phil noemen) nog even met het publiek debriefen. Hij legde uit waarom hij dit advies had gegeven en maakte ook nog wat grapjes over Robin, die haar stem kwijt was. Toen namen ze nog een tweede deel van een andere aflevering op en om 15.00 uur 's middags stonden we weer buiten. Ik vond het allemaal heel bizar, maar heel erg leuk! Wat ik niet verwacht had was dat ze nergens stoppen met filmen, en alles dus echt de eerste oprechte reactie is. Dr. Phil kwam op mij erg goed over, precies als op tv; veel commonsense, heel erg straightforward, echt bereid mensen te helpen en hij had geen zin in onzin. Al met al was ik dus erg tevreden! En kom ik ook nog eens op tv!
Hierna heb ik Michelle en haar twee Nederlandse vrienden uit Santa Barbara over de UCLA campus gerusht. Omdat ze maar ongeveer een half uur de tijd hadden om alles te bezichtigen, zijn we zo'n beetje naar mijn kamer gerend en heb ik nog snel Royce Hall en Powell Library kunnen laten zien. Ik werd er zelf wat trotser op de campus van. 's Avonds heb ik met een Japans meisje gegeten en na al mijn verhalen aan mama geskypt te hebben, ben ik lekker gaan slapen. Hmmmm! Vanmorgen werd ik wakker met het idee dat het vast nog maar 8 uur ofzo was, maar bleek het kwart voor 12 te zijn. Lekker! Na 30 dagen iedere dag voor half 9 wakker worden, vond ik dat ik dit wel echt verdiend had. Verder heb ik vandaag helemaal niets gedaan, ook heerlijk! Vrijdag beginnen dan eindelijk mijn lessen, iets waar ik toch best wel naar uitkijk. Het wordt wel tijd voor een beetje een intellectuele uitdaging.

Hail to the Hills of Westwood

Zoveel te vertellen! Ik ben de laatste dagen zo druk bezig geweest en ik heb zoveel om over te schrijven, dat ik dat dan ook maar eens moet doen! Sinds mijn gemove-in van afgelopen vrijdag ben ik steeds van hot naar her gerend.. Dat wil zeggen, ik wilde lekker gaan uitslapen en een beetje gaan rondhangen.. maar het was me niet gegund. Op zaterdagmorgen begon om kwart over 8 heel vrolijk de move-in muziek. Tot zover mijn slaap... Ik heb me rest van de dag vermaakt met uitzoeken hoe de was werkt (bleek later dat ik het totaal verkeerd had gedaan, maar gelukkig kwam alles er wel goed/schoon uit), eten en een tripje naar de UCLA-store. Dat is een ervaring opzich, maar ik heb me redelijk weten te redden. Ik ben ook maar aan de merchandise gegaan en ben nu in het bezit van een donkerblauwe UCLA-hoodie (dat is een trui, voor de leken), een lichtblauw UCLA-collegeblok en een blauw/witte UCLA-mok. Vervolgens heb ik een aantal van mijn lesboeken gekocht en heb ik me al echt vermaakt met het bladeren en lezen van deze boeken (Social & Personality Development ziet er echt heel leuk uit!). Het lijkt alweer zo lang geleden.. maar ik geloof dat ik gegeten heb met twee suitemates, wat Singaporezen en Shuyin.

Zondag begon, hoera hoera, weer om kwart over 8 met vrolijke muziek. Ik kan het nummer Umbrella (of hoe het ook moge heten) echt niet meer horen.. ze hebben het hier 3 dagen lang ieder uur gedraaid! 's Middags was er een picknick voor alle internationale studenten, dus ik heb me goed uitgeleefd op het gratis eten. Kwam er ook Samantha tegen, een meisje van UC. 's Avonds was Bruin Bash, het grote openingsfeest hier. Het begon met een concert waar de rapper T.I. kwam optreden. Ik had nog nooit van T.I. gehoord, maar de Amerikanen wel en dat was te merken... Toen wij ons een uur voor aanvang naar het tenniscourt (waar het gehouden werd) begaven, stond er al een rij van... nou, bijna een kilometer. Ze zouden 8000 mensen toelaten en een half uur na het begin waren wij ongeveer de helft opgeschoten.. maar lieten ze geen mensen meer binnen. We zijn dus maar uit de rij gestapt en hebben wat gedronken 'down in Westwood'. Voor het feest waren we echter op tijd terug! Culture Shock! In het basketbalstadium gingen honderden sorority-meisjes (allemaal blond en in de t-shirtjes van hun sorority) helemaal uit hun dak. Wij vonden het allemaal nogal misplaatst voor de hoeveelheid alcohol (geen), de tijd (11 uur) en de muziek (slechte remix van Sweet Dreams). Zoals ik tegen Gwen zei: na een half uur stereotype bevestigende observaties ben ik toch maar naar huis gegaan.

Maandag begon met de Enormous Activities Fair. Dat is een soort grote (enorme) markt (ook wel fair) waar alle studentengroepen en verenigingen zijn vertegenwoordigd. Ik heb er honderden flyers gescoord, me geregistreerd voor een paar mailing lists (wie weet is Ultimate Frisbee iets voor mij) en uiteraard weer gratis gegeten. Hierna had ik de beruchte workshop "Maintaining your visa status" wat allemaal best wel straightforward was. Het viel verder wel mee en duurde maar een uur. Toen kwam Culture Shock 2; the new students welcome. Dit werd ook in het basketbalstadium gehouden en bij binnenkomst waren ze meteen al een of andere eed aan het afleggen... Toen begon de band te spelen... And the crowd goes wild... En twee mensen in berenpakken gaan op de dansvloer helemaal door het lint... Na 5 über-Amerikaanse speeches over hoe goed UCLA is, welke bekende alumni we hebben, hoe moeilijk het was om toegelaten te worden en heel veel nadruk op hoe we nu allemaal Bruins zijn, kwam het Cheer Squad. Dit zijn echte mensen (hoewel moeilijk te geloven) die tijdens sportwedstrijden/andere events de crowd opwarmen en ons nu de yell (de "Eight-Clap") moesten leren. De Eight-Clap is niet erg moeilijk (te weten: acht keer klappen, U, 3 klappen, C, 3 klappen, L, 3 klappen, A, UCLA, fight fight fight!) , maar we hebben dit met een paar duizend mensen even goed geoefend.
Na het welkomstwoord kwam de welkomst-barbecue, wat wederom gratis eten betekende. Er traden wat studenten op (het mannenkoor kwam 'onze' liederen ten gehoor brengen) en het eten was prima. Op naar mijn Mandatory Town Hall Meeting. Heel Rieber Vista moest een meeting bijwonen over alles gerelateerd aan ons gebouw. Toch al in de cheer-mode heb ik ook maar uitbundig meegeklapt toen de sixth floor aan bod kwam. Aansluitend vond de First mandatory floor meeting plaats; een meeting met mijn hele verdieping. Dat was wel gezellig, maar niet zo bijzonder. Ik keek nog wel even op van de roommate contracts die iedereen hier móet afsluiten. Zelfs ik in mijn single kamertje moet naar mijn Residence Assistant om met mijn suitemates tot afspraken te komen. Béétje vreemd!

Dit stukje loopt alweer de spuigaten uit! En ik moet vandaag nog beschrijven.... Nou ja, dat moet dan maar wachten tot morgen, want ik moet duidelijk gaan slapen!

Rieber Vista!

Vanmorgen ben ik dan eindelijk naar mijn eigen kamer verhuisd! Na bijna 4 weken in hotels wonen, koffers uitpakken en dan weer inpakken, slapen op uitklap-, opblaas- of twee-persoonsbedden en banken heb ik nu dan echt een klein stukje thuis. Klein, ja. Het is niet onleefbaar of vervelend klein, maar ik besef wel eens te meer hoe gelukkig we met onze UC-campus kamers mogen zijn. Mijn kamer heeft verder alle basis dingen; een klerenkast, een bed, een bureau met boekenplanken, een ladenkast en een stoel. Er ontbraken ook wat spullen die ik toch eigenlijk wel meteen nodig had, dus vanmiddag stond in het teken van de Target. Mijn eerste ervaring met deze giga-winkel had ik in St. Louis al gehad, dus het was niet meer zo'n schok.. Maar nog steeds was ik best wel onder de indruk! Ze hebben er alles en het is ook nog eens goedkoop (een kussen voor 2.94 Dollar, een pak kleerhangers voor 1.29). Bij de Target heb ik dus alles gekocht wat ik voor mijn kamer nog nodig had en ik vermoed dat ik onder mijn nieuwe (blauwe) fleecedekentje en op mijn nieuwe (witte) kussen best lekker kan slapen vannacht.
Verder is LA in totale schok: het regent hier. Dat schijnt al een jaar niet meer te zijn voorgekomen en het lijkt ook alsof de hele stad in paniek is. Het zijn hier de move-in dagen en nu het regent (en op dit moment ook onweert) mogen auto's opeens niet meer overal komen enzo. Best hilarisch hoe slecht ze aan voor mij zo normale dingen gewend zijn.

Goed, vanwege dat onweer zet ik mijn laptop maar even uit.. Het wordt ook tijd te gaan slapen.

Nog even voor de goede orde, mijn juiste postadres is:

Leanthe van Harten
310 De Neve Drive, Rieber Vista, Room #600F
Los Angeles, CA 90024
USA

A true Bruin

Weer even een klein stukje om te laten weten dat hier alles nog goed gaat. Ik ben gisteren verhuisd naar een ander hotel, net naast campus. Dat was een fikse wandeling met mijn >40 kg koffers (gelukkig hielp een meisje me), maar het is allemaal uitstekend. Ik deel die hotelkamer met Shuyin, een Australisch meisje. Omdat de kamer twee dubbele bedden heeft, kan dat prima. Ik heb wel erg veel zin om naar mijn dorm te verhuizen, ook omdat ik het idee heb dat het dan allemaal wat rustiger is. Dat valt trouwens nog maar te betwijfelen, want de Welcome Week (ook bekend als de Back to School Week) begint zaterdag... Dat betekent veel activiteiten, feestjes, evenementen en mensen. Ongetwijfeld een gezellige week.

Haha, even voor iedereen die geinteresseerd is in Aziaten... Floris Jan had de Singaporezen, Gwen heeft de Taiwanezen en het lijkt er op dat ik de Japanners heb! Gisterenavond gingen we met het programma (DICOP) uit eten in Westwood. Ongeveer alle mensen die ik al kende gingen naar BJ's, maar ik voelde me -blijkbaar- een beetje bold en besloot met allemaal onbekenden mee te gaan naar Olive Garden. Daar eindigde ik met een hele hoop Japanse meisjes. Het was echt onverwacht gezellig en één voor één hebben al die meisjes me vandaag gemaild met een variatie op: "Hey Leanthe, it was so nice meeting you yesterday. This is my phone number, let's hang out soon!" Ik vond het wel erg lief. Vanavond ga ik weer met hen, mijn Australische roommie en een Braziliaans meisje eten.
Morgen staat er een bustour door te omgeving op de planning en dan is de orientatie alweer afgelopen. Ik heb er wel zin in wat meer van LA te gaan zien dan alleen de campus (hoewel campus zeker bevalt). Tot nu toe heb ik nog niet echt doorgehad dat dit zo'n metropool is en ik heb de oceaan zelfs nog niet gezien. Maar we gaan ook langs Santa Monica, dus daar komt verandering in.

Mama en Argonde zijn als het goed is inmiddels ook weer in Nederland. Dat wil zeggen, ik heb nog niets van ze gehoord, maar neem aan dat ze nu van de jetlag bij liggen te komen. Gisteren aan de telefoon heb ik nog wel wat mooie verhalen gehoord over de Niagra Falls en Woodstock. Jammer dat ik daar niet bij was!

Als laatste nog even een belangrijke bevinding over de campus: dat van die hill was duidelijk niet gelogen!

Kortkortkort

Ik moet echt gaan slapen langzamerhand en ik moet mijn koffer (alweer!) gaan inpakken, maar toch nog even snel. De orientation verloopt allemaal prima! Vanmorgen ontmoette ik bij het ontbijt meteen al andere internationalen, dus dat was een mooi begin. Na wat paperwork en introductie heb ik wat geleerd over LA, hebben we een soort speeddating gedaan om mensen te leren kennen en toen hebben we gegeten in één van de residential restaurants. Impressive! De workshop over housing was voor mij niet zo interessant, maar de campus tour die er na kwam was wel weer leuk. Ik heb geleerd over alle UCLA mythes en gewoon de omgeving verkend.
Ook heb ik, gelukkig, een oplossing gevonden voor mijn slaapplaats-probleem. Ik verblijf nu in het UCLA Guesthouse, maar ik heb maar 2 nachten geboekt. Nu heb ik een aardig Australisch meisje ontmoet die in een ander hotel bij campus in d'r eentje een kamer heeft met twee bedden. Dus verhuis ik morgen daarnaar toe en dan delen we de kosten. Dat scheelt ons allebei geld en het is ook fijn om gelukkig iemand te hebben hier. We hebben vanavond, met een ander Nederlands meisje, ook samen gegeten. Erg gezellig!

Het allerbeste moment van de dag was echter toen we met z'n drieeën naar dat restaurantje liepen. Net buiten campus zagen we opeens een hele grote groep mensen en hoorden we veel geschreeuw... er was een film première! Dus wij daar meteen naar toe om te ontdekken dat Jennifer Gardner op ongeveer een meter afstand stond! Het was allemaal zo typisch als je van tv kent; met een rode loper, grote limousines, héél véél paparazzi en allemaal fotografen en fans die naar de celebrities schreeuwen om hun aandacht te krijgen. Uiteindelijk kwam ook Jamie Foxx aan, dus mijn beroemdheden-teller staat inmiddels op 2!

Goed, zoals ik zei: ik moet mijn koffer weer eens gaan inpakken. Het is een lekker idee dat ik vrijdag gewoon naar de kamer ga waar ik ook een tijdje ga blijven. Het hele in- en uitpakken begint een beetje irritant te worden... Morgen moet ik ook om 9 uur (sharp) weer bij een lecture zijn, dus lekker slapen lijkt me ook wel wat. Tot nu toe bevalt LA prima!

Je suis arrivé! (En nog een beetje Chicago)

Daar ben ik dan! The city of angels! Het moet allemaal nog even doordringen... Ik wéét dat ik hier aankwam en ik wéét dat ik nu echt op de UCLA campus ben, maar zo voelt het nog niet echt. Vanmorgen namen Gwen en ik -veel te vroeg- afscheid op O'Hare. Ik stond bij gate K7 en Gwen liep naar H11... heel bizar en heel erg nu-moet-ik-het-echt-alleen-doen. Logistiek kan er op O'Hare trouwens veel verbeterd worden; het is er een chaos van mensen die hun koffers naar het incheckapparaat zeulen, vervolgens naar het personeel dat je koffers weegt en dan weer naar het röntgenapparaat... Toen ook nog eens bleek dat ik 2 lbs over het maximum gewicht zat en ik dus -midden in de terminal- mijn koffer moest gaan ompakken, raakte ik enigszins geirriteerd. Gelukkig hoefde ik maar 2 boeken uit mijn koffer te halen en ging het daarna redelijk voorspoedig.

Chicago was -zoals uit mijn vorige post wellicht duidelijk werd- erg leuk! Donderdagmorgen zijn we met de trein, de Amtrak, door heel veel maisvelden gereisd... Illinois heeft veel mais.. De trein was trouwens wonderbaarlijk relaxed; met veel beenruimte, een voetenbankje en een eigen hostess. Het getoeter de hele tijd bleek wel een beetje irritant. Maar goed, op Union Station zagen we meteen een Amish familie. Vreemd! Ons hostel bleek ook prima, hoewel de slotloze deuren van de wc's weleens tot genante momenten leidden... Die avond zijn we toen -gratis!- naar het Art Institute gegaan. Daar was vooral veel. Schijnbaar is een van de best bezochte tentoonstellingen een exhibitie van miniatuur kamers. Dat betekent 60 poppenhuis-kamers tot in de kleinste (hihi) details uitgewerkt... ik was er niet helemaal van onder de indruk.
De tweede dag zijn we begonnen op het John Hancock building. Dat was echt heerlijk! We hadden besloten niet naar het loser-toeristen-dek te gaan, maar naar de cocktailbar, twee verdiepingen hoger. Het uitzicht was onverwacht overweldigend. Chicago lag opeens letterlijk aan onze voeten... en aan de andere kant was het enorme meer. Wat het nog allemaal wat chiller maakte was de ontzettend relaxte muziek die er gedraaid werd. Gwen en ik waren er allebei zo van onder de indruk dat we zijn gaan vragen welke cd er op stond. Helaas wisten de serveesters het ons niet precies te vertellen en kwamen ze niet verder dan "wow" of "wild". Desalniettemin zijn wij de Borders ingedoken en hebben we hard gezocht naar een lounge cd met iets van wow of wild in de titel. Het bleek tevergeefs... helaas. Omdat we ons toch al op Michigan Avenue bevonden hebben we de rest van de middag geshopt op de Magnificent Mile. Shoppen is trouwens wel relatief aangezien ik hard probeerde niets te kopen (mijn koffer ging al bijna niet dicht) en Gwen niets heeft weten te vinden. Ik heb een heel leuk zwart jurkje gekocht, nu alleen nog een gelegenheid om het naar aan te trekken.
Vervolgens zijn we met een architectuur-tour over de rivier gaan varen. Echt een leuke manier om alle wolkenkrabbers van Chicago te zien. We begrepen opeens wel waarom het er ook wel de Windy City wordt genoemd (kouhoud!), hoewel onze gids later vertelde dat die nickname helemaal niets met het weer te maken heeft en een referentie is naar een journalist die de politici er ooit "windbags" noemde.
Zaterdag bleek een inspannend dagje te worden. Met het idee er fietsen te huren vertrokken Gwen en ik vol goede moed naar het meer. Daar bleken alle fietsen verhuurd en zijn we dus maar naar Navy Pier gelopen. Na een rondje in het reuzenrad en een lunch bij McDonalds deden we een tweede fietshuur poging. Wederom waren er geen fietsen. Om de een of andere -nu onbegrijpelijke- reden had ik toen het idee inline skates te nemen... Geen Succes. Eenmaal aan, rees de vraag "waarom??" al snel. Toen Gwen in d'r eerste meter ook nog eens onderuit ging hebben we de skates maar aan de wilgen gehangen. Dat betekende wederom wandelen, nu naar Milennium Park. Een interessant en modern park, met leuke kunst objecten. En hiermee kwam ons Chicago bezoek alweer ongeveer aan z'n eind. In het hostel hebben we 's avonds nog wat take-out eten gegeten en ik heb al mijn 42 kilo wegende bagage ingepakt.
We wisten het zelf niet, maar in Chicago is de heersende mening dat Gwen en ik op elkaar lijken. Meer dan eens is ons gevraagd of we zusjes/een tweeling zijn en er was ook nog iemand die vond dat we zo van het US Open zouden konden komen.. Ach ja, zusjes of niet; het was gewoon heel erg gezellig. Zoals gezegd was het afscheid nemen een beetje raar, maar nu ik net alweer een uur met Gwen geskyped heb, voelt de afstand gelijk veel minder groot.

Ik zit nu in mijn hotelkamer in het UCLA Guesthouse, met een salade op bed. Het is raar (raar, vreemd en bizar lijken een beetje mijn kernwoorden) op campus te zijn en dan toch niet in mijn kamer. Het hotel is verder wel erg relaxed en ze serveren er morgen zelfs ontbijt. Volgens het meisje van de receptie verblijven er nog meer mensen die morgen naar de International Students Orientation gaan, dus ik hoop morgen al wat contact te leggen. Ook heb ik het hotel maar voor 2 nachten geboekt (iets met de prijs), dus morgen ga ik eens op zoek naar een goedkoper alternatief. Misschien weten mijn medestudenten iets.
In ieder geval; ik zal zo al mijn foto's online zetten. Dan hoop ik verder morgen weer wat te kunnen vertellen over campus/de orientation/de mensen/etc. etc. Nu dus vanuit Los Angeles!