I Journey Afar To Find My Way Back Home

Nu op Net5 de herhaling van de aflevering van Gilmore Girls is waarin Rory en Lorelai naar Harvard gaan (de aflevering die ik 3 weken geleden hier ook al zat te kijken en die opgenomen is op UCLA) en nu mijn twee koffers eindelijk ook in Delden zijn aangekomen, wordt het wel eens tijd te vertellen dat ik weer aangekomen ben in Nederland. Ik ben weer aangekomen in Nederland!

Vrijdagvond waren mijn afscheidsetentje en het afscheidsfeest erg gezellig en gelukkig kon ik daarna bij Ingrid slapen (zodat ik de dag erna niet 's morgens om 8 uur op straat stond). Het verslepen van al mijn koffers (3) was nog wel even een hele uitdaging (denk: 5 blaren op mijn rechterhand), maar ook dat viel te overleven. Zaterdag nam ik dan afscheid van Ingrid en reed een Armeense taxichauffeur (die me nog even in bijna onverstaanbaar Engels vertelde dat Cher een Armeense vader had) me naar LAX. Daar was ik deze keer ruim op tijd. En bleken beide koffers flink overweight te zijn. Na wat ompakken, midden in de terminal, had ik het zo uitgerekend dat iedere koffer precies 50.0 pounds woog (en ik dus met in totaal zo'n 60 kg wegging) . Enigszins trots heb ik me toen op het vliegveld vermaakt, maar hoorde ik al snel dat mijn vliegtuig vertraging zou hebben. Drie uur te laat –en met een gerepareerde generator van de rechtermotor- gingen we dan toch de lucht in, maar ik zag al aankomen dat ik mijn vlucht in Londen zou missen. Zo geschiedde. Gelukkig wisten de mensen van United me snel om te boeken naar een vlucht van British Airways, die helaas ook al vertraging had. Ik zat dus een paar uur te laat in het vliegtuig naar Amsterdam. Zonder koffers. Eenmaal op Schiphol duurde het nog wel een poos voor ik mijn lost bagage had aangegeven, maar daarna stonden mama, Argonde en Stan me met een "Welcome in Holland"-ballon op te wachten.

Verder is Nederland nog erg hetzelfde. Het is er wel ontzettend koud, maar ik heb ondertussen ontdekt dat ik nog steeds kan fietsen (maar dat mijn fiets-conditie er wel erg op achteruit is gegaan) en dat stroopwafels nog steeds erg lekker zijn. Het is nog een beetje wennen dat ik 's morgens niet in de stralende zon wakker wordt, dat ik niet over de heuvels naar mijn les hoef te lopen en dat Los Angeles wel erg ver weg is (de stad waar dit jaar trouwens 805 moorden zijn gepleegd). Toen mijn koffers vanmiddag eindelijk één voor één aankwamen, zaten ze toch vooral vol met herinneringen. Mja; California Dreaming...

Oh, de titel van dit stukje stond op een theezakje dat Gwen me een paar maanden geleden –met een hele lieve kaart- opstuurde. Wel erg toepasselijk.

Off I go...!

Mijn laatste berichtje vanuit de VS. Daar zit ik dan, in een bijne lege kamer. Inpakken ging een stuk sneller dan verwacht en mijn twee koffers zijn praktisch vol. Omdat het nog te vroeg is te gaan evalueren, hier nog wat ervaringen van mijn tijd in de VS:

• In de eerste les na de Thanksgiving break begroette mijn professor ons met een "Welcome back, hope you're all doing well" en vroeg vervolgens of er iemand verloofd was geraakt over the break. Ik keek nogal op van deze vraag... maar het was blijkbaar helemaal niet absurd, want inderdaad; een meisje stak d'r hand op en vertelde vervolgens over het romantische aanzoek (in Las Vegas) van d'r vriendje...
  
  
• Ik had al vaker enthousiaste reacties gekregen op mijn verhalen over dat ik uit Nederland kom en ook op mijn accent (en ik maar denken dat ik zo goed Engels sprak... ik krijg hier óf te horen dat ik zo Amerikaans praat, óf ze vragen meteen "where are you from?" nog voor ik ook maar één woord volledig heb uitgesproken). Dat gebeurde laatst ook toen in een van de residential dinings een vegetarian burrito bestelde. De vrouw van de bestelling vroeg me meteen waar ik vandaan kwam (en gaf heel eerlijk toe dat ze geen idee had waar Nederland lag) en zei toen: "I looove your accent! I wish you could sit next to me and talk with that beautiful accent all day long".
  
  
• Toen het hier laatst opeens een morgen geregend had, kwam ik om half 4 (het was toen al minstens 3 uur droog) aan bij een van mijn colleges waar de professor ons bedankte voor onze aanwezigheid en zei: "We should all get medals for being here!". Dat zouden ze in Nederland ook wel mogen doen..!
  
  
• Iets wat alleen in LA kan; een van mijn medestudenten nam d'r hondje mee naar college. Het meisje zat altijd op de eerste rij met d'r hondje op schoot... Dit blijkt hier niet ongewoon te zijn, want Ingrid vertelde me dat tijdens haar eerste les ook een meisje op stond met de vraag of ze voortaan d'r chiuaua mee mocht nemen...
  

Goed, het is tijd mijn kamer schoon te gaan maken. Voor de laatste keer reporting from Los Angeles, California. Tot in Nederland!

Nog maar 4 dagen... en duizenden feestjes

Met nog maar een paar dagen (aaah!) in LA voor de boeg, is het afscheid nemen hier volop begonnen. Iedereen probeert iedereen nog net even te zien en dat resulteert in veel etentjes en feestjes. Zoals ik al zei, vierde ik vrijdagavond twee keer Sinterklaas. Ik begon bij Samantha, waar we met z'n drieeën (ook met Rosalie) gegeten hebben en onder het genot van wat Sinterklaas-liedjes een spel hebben gespeeld. Dat was erg gezellig, met leuke cadeautjes en gedichtjes. Vervolgens liep ik naar Martine –aan de andere kant van de straat-, waar een groter Sinterklaas-feest plaats vond. Met zo'n twintig internationalen hebben we een uitgebreid dobbelspel gedaan. Ook dat was een groot succes en ik verliet het feest met aardig wat leuke cadeaus (o.a. een button met het opschrift "I drank my way through college for this?!"). Toen ben ik weer terug naar Samantha gegaan, waar inmiddels een afscheidsfeestje gaande was. Het was er redelijk druk en ook hier weer erg gezellig.
Zaterdagavond was er in Royce Hall een groot klassiek concert. Het studentenkoor (bestaande uit meer dan 200 mensen) zong erg mooi en het orkest en de solisten waren ook erg goed. De rest van de avond heb ik een beetje gelounged met Ingrid en (ik kan het wel blijven zeggen) dat was erg gezellig. Zondagavond hebben we met een grote groep internationalen gegeten. Eigenlijk was niemand er al aan toe afscheid te nemen, dus dat hebben we vervolgens nog maar even uitgesteld.. Gisteren ben ik dan voor het laatst in Amerika gaan winkelen, met Rosalie. Het is maar goed dat ik inmiddels twee koffers heb...

En vandaag ga ik eten met twee Singaporese meisjes met wie ik het afgelopen quarter vaak gegeten heb. Morgen staat er een coffee-break met Samantha, Shuyin en Victoria op het programma (de meisjes met wie ik iedere week uit eten ging), ik ga nog eten met Tassia (een Braziliaans meisje met wie ik ook vaak at), morgenavond is er de beroemde Undie Run –waarin studenten (bij wijze van stress verlichting) in hun ondergoed over campus gaan rennen, vrijdagavond gaan we dan met een boel mensen uit eten en 's avonds wordt er (op meerdere locaties) hard gefeest. En oh ja.. ergens tussendoor heb ik ook nog wat examens...

Inmiddels heb ik mijn gigantische prikbord leeg gemaakt, komt er morgen een meisje mijn koelkast overkopen en ben ik wat andere spulletjes ook al druk aan het verdelen. Ik had verwacht dat mensen mijn 'grote' dingen (zoals mijn wasrek) wel graag zouden hebben, maar in plaats daarvan lijken ze vooral de kleine dingen als punaises en boterhamzakjes te willen... Nou ja, als ik ze daar gelukkig mee kan maken! Goed, om een lang verhaal kort te maken; de voorbereidingen om weg te gaan zijn in volle gang!

De laatste loodjes

Het aftellen is begonnen. Nog maar anderhalve week voor ik voet op Nederlandse bodem zal zetten en die realisatie brengt allerlei afscheids-gedachten met zich mee. Ben ik wel klaar om hier weg te gaan, is een terugkerende vraag in mijn hoofd. Op dit moment in ieder geval nog niet met betrekking tot mijn courses; ook hier heet deze week Dead Week –wat betekent dat het de week voor finals is. Voor mij is dat niet helemaal waar, ik had mijn eerste final vanmiddag al, maar het is in ieder geval wel waar dat de stresslevels bij mijn medestudenten hoog zijn. Normaalgesproken heeft mijn gebouw een "10 hours quiet hours"-beleid (leuke toevoeging is nog wel dat het ook "24 hours courtesy hours" is), maar deze twee weken is dat uitgebreid naar 22 hours. Morgen moet ik een paper inleveren en dan heb ik volgende week nog 3 examens. Vrijdagmiddag ben ik om half 3 echt klaar.

Klaar om weg te gaan in de zin van dat ik alles gedaan heb wat ik wou doen, ben ik niet. Hoewel ik LA een beetje heb leren kennen, heb ik er lang niet alles gedaan (het LACMA heb ik bijvoorbeeld moeten missen), laat staan in de omgeving. Ik heb San Diego niet gezien, ben niet naar een National Park geweest en helaas –ondanks mijn voornemens- ook niet naar een football game van de Bruins (om terug te komen op mijn vorige stukje: de Bruins hebben een grote nederlaag geleden tegen de Trojans... Met 7 tegen 24 gingen we tenonder in het Coliseum. Uiteraard kwam dat de stemming op campus niet ten goede). Dit wil overigens niet zeggen dat ik erg ontevreden weg ga uit LA, ik ben juist heel blij met de dingen die ik wél gedaan heb.

Verder heb ik het idee net te hebben uitgevonden hoe alles werkt hier, hoe campus draait, dat ik wat meer een idee heb over Amerika en bovendien bruist mijn sociale leven van de feestjes en andere afspraken. Daar moet ik nu alweer afscheid van nemen. Over feestjes; morgenavond vier ik zowaar twee keer Sinterklaas (ik sluit me helemaal aan bij Charlotte's piece of cake) en heb ik ook een eerste afscheidsfeestje. Volgende week geef ik een eigen "farewell party" en hop ik ook nog even langs een ander feest. Tussen al die examens door krijg ik het nog druk! Hoewel ik misschien niet echt vrienden voor het leven gemaakt heb, zijn er hier wel een heleboel mensen met wie ik me erg vermaakt heb. Het is eigenlijk altijd gezellig en dat is met hen nu zo'n vanzelfsprekendheid geworden, dat ik dat nog wel ga missen.

En dan natuurlijk mijn kamertje in Rieber Vista, de campus, mijn colleges in Franz Hall met 200 anderen, het weer (oooh, 28 graden in december!), de altijd uitbundige reacties van Amerikanen als ze horen dat ik uit Nederland kom, de premières om de hoek, de alomtegenwoordige pindakaas, de geweldige Euro-Dollar koers en hoe er hier áltijd iets te doen is.

Mijn eindoordeel komt nog, maar ik geloof dat ik al wel kan concluderen dat het een prima quarter is geweest. En ergens, achterin mijn hoofd, hoor ik mezelf ook wel zeggen dat het misschien wel tijd is weer naar huis te gaan. Misschien.

And when they chance to see a man from USC every Bruin starts to roar!

Hoe kan ik over UCLA vertellen zonder te praten over USC? Niet, natuurlijk. En welk moment is daar beter voor dan de Blue & Gold Week?
The University of Southern California is een private university in het zuidelijke gedeelte van LA. Om precies te zijn; USC ligt in het slechte deel van LA en staat vooral bekend om z'n rijke studentjes. Mijn Lonely Planet noemt USC ook wel the University of Spoiled Children... Belangrijker nog, USC is UCLA's eeuwige vijand. Dit is niet zomaar cross-town rivalry, USC is de verpersoonlijking van al het Slechte, Verschrikkelijke en Kwade in de wereld. We zijn Aartsvijanden. Eens per jaar komt de concurrentie tot z'n hoogtepunt: als de Bruins tegen de Trojans footbal spelen. En zaterdag is het zo ver. Het is de game der games en we worden al maanden voorbereid op deze dag... Terwijl er op SC een Troy Week plaatsvindt, is de week bij ons omgedoopt tot Blue & Gold Week (naar onze kleuren, maar de week wordt ook wel Beat 'SC Week genoemd) en dat betekent dat er al dagen evenementen in de echte Bruin Spirit zijn. Onze mascotte, de Bruin (een adolescent bear) , bevindt zich al twee weken onder een grote vastgeketende tent met het opschrift: The Bruin Bear is Hibernating. Overigens wordt 'ie ook dag en nacht bewaakt door studenten (interessant detail is nog wel dat ze er naast terrasverwarmers en eten/drinken ook een studieruimte hebben ingericht...). Verder kan je iedere dag je rode t-shirts ruilen tegen blauwe -en waag het eens om iets roods aan te trekken deze dagen...-, wordt de "Most spirited Bruin" gekozen en barsten studenten op willekeurige momenten uit in een Eight Clap. De week wordt ook door iedere organisatie uitgebuit; de groep voor sustainable living heeft de slogan "Blue + Gold = Green" en de blooddrive adverteert met "Get the red out!". Vanavond was de Beat 'SC Rally met de Beat 'SC parade en de Beat 'SC bonfire. In de parade liepen en reden studentengroepen en organisaties mee en het vrouwenwaterpolo team was de "Grand Marshal", omdat zij vorig jaar nationaal kampioen zijn geworden. Het was hilarisch om te zien hoe heel UCLA daar uit z'n dak stond te gaan en er om de twee seconden "Go Bruins!!!" werd geschreeuwd. Iedereen, maar dan ook echt iedereen (en dit waren duizenden mensen), was gekleed in UCLA-kleding (aka Bear Wear), maar het werd nog erger. Ik keek wel even op van de Chancellor die ook mee deed aan de parade, met z'n vrouw, en in een cabrio werd rondgereden. Hij werd binnengehaald als een held en hij en zijn vrouw zwaaiden gemoedelijk naar het publiek... Aan het eind van de parade werden we uitgenodigd mee te lopen naar Wilson Plaza, waar de rest van het programma zou gebeuren. Onder luid geschreeuw -het nette Beat 'SC werd al vrij snel het minder nette Fuck 'SC- liepen we dus naar het grote grasveld. Toen pas zag ik hoe druk het was. Op Wilson Plaza werden we ge-entertained door filmpjes, een woordje van de Chancellor, dans, gejongleer, zang en natuurlijk de cheerleaders... Uiteraard moest er om de 5 minuten wel weer even een Eight Clap gedaan worden. Uiteindelijk kwamen de footbal-spelers zelf ook nog het podium op en na wat zelfverzekerde woorden van hen ("Last year was just the beginning! There is no doubt we're gonna beat them! The Trojans are going down!"), werd het vuur aangestoken. En the crowd goes wild. Terwijl het voor mij een ontzettend grappige culturele ervaring was, was het voor de rest van het publiek een doodserieuze aangelegenheid. Spirit tonen, laten zien en vieren wat het is om een Bruin te zijn, achter je team staan zal je!

De wedstrijd wordt zaterdag gespeeld in het Coliseum, helaas de thuishaven van USC. USC heeft maar een heel beperkt aantal kaarten aan UCLA beschikbaar gesteld, dus het zijn de lucky (en rijke, de kosten voor kaarten lopen al gauw in de honderden dollars) few die er bij kunnen zijn. Gelukkig voor alle andere Bruins wordt het live uitgezonden op tv... We zullen zien hoe het afloopt tegen de Trojans... Maar: Go Bruins!

Chocoladeletters op Turkey Day

Daar ben ik weer. Hoewel ik gisterenmiddag al om 17.00 uur weer in mijn kamer was, voelt het allemaal nog steeds een beetje onwerkelijk. Was ik echt in Nederland dit weekend? Waarom ben ik nu weer hier? Vanmorgen zat ik 'zoals gewoonlijk' weer buiten -zonder jas- te ontbijten en ergerde ik me dat ik mijn zonnebril was vergeten.. dat was zo vanzelfsprekend, zo normaal, dat dát juist raar was. In Nederland was alles ook al zo normaal. Het zal ongetwijfeld een goed teken zijn dat LA ook een beetje thuis is geworden, maar het gevoel blijft... Juist dat het nergens vreemd voelde, zorgde voor een vreemd gevoel.

Woensdag vertrok ik rond 13.00 uur uit mijn kamer. UCLA had shuttlebusjes ingezet om studenten naar de bus naar LAX te brengen en dat was geen gek idee, op de dag voor Thanksgiving. De shuttle bracht me snel naar de FlyAway bus, maar daar had ik minder geluk. Het was er druk. Héél druk. Eenmaal in de bus stonden we na 1 minuut ook al in de file. Traffic in LA is geen pretje, maar traffic in LA de dag voor Thanksgiving is een verschrikking. Om me heen in de bus hoorde ik mensen stressen of ze hun vlucht wel zouden halen... De mensen naast me hadden al een hele planning over hoe de ene in zou checken, terwijl de ander alvast bij security in de rij zou staan. Ik vond het nog wel amusant tot ik hoorde dat hun vlucht maar 5 minuten eerder dan de mijne zou gaan... en zij vlogen naar Chicago. Oh oh. Toen bleek ook nog eens dat de terminal van United -waar ik mee zou vliegen- de laatste van de 7 terminals was... Als allerlaatste stapte ik dus uit de bus, nog redelijk opgelucht omdat het nog maar kwart voor 3 was. Die opluchting duurde echter niet lang. Toen ik me wilde inchecken bij United konden ze alleen het eerste deel van mijn vlucht, die naar München, vinden. Ik kreeg de mededeling in te checken bij Lufthansa. Na langs de servicebalie te zijn geweest, moest ik toch echt naar Lufthansa; terminal 3. Goed... met te veel kleren aan, in de warmte van LA, met al mijn bagage moest ik dus een afstand van 4 terminals lopen terwijl ik al bijna te laat was. Niet leuk. Voor me zag ik mijn cabincrew naar binnen gaan... Zwetend en met een rood hoofd kwam ik aan bij een totaal lege terminal. Bij Lufthansa waren ze blij dat ze eindelijk eens iets te doen hadden en deelden ze mijn stress totaal niet. Ik was nog ruim op tijd en kon ook zelf nog wel even mijn bagage naar het x-ray apparaat slepen. Uiteindelijk zat ik om half 4 bij mijn gate en had ik nog een klein half uurtje voor het boarden begon. Niks aan de hand. Mijn vlucht zelf ging trouwens prima. Het was wat bizar dat ik om 2 uur 's nachts ontbijt kreeg, maar we vlogen goed op tijd met amper turbulentie. In München verliep mijn overstap ook uitstekend; het was à la Leanthe een beetje strak gepland, maar dat betekende ook dat ik bijna geen tijd verspilde.
En toen kwam ik aan in Düsseldorf. Ik had mijn bagage snel en in de ontvangsthal kwam mama net aanlopen. Ook dat was normaal en raar tegelijkertijd. Met de nieuwe auto gingen we naar Roermond, waar ik 's middag nog even geslapen heb. 's Avonds zijn we gaan condoleren in Weert en dat bracht me wel even terug naar de reden van mijn reis. Vrijdag stond daar de hele dag in het teken van, met een dienst, koffietafel en crematieplechtigheid. Hoewel natuurlijk niet leuk, was het wel een goede dag.

Aan het eind van de dag kwam ik toen voor het eerst echt thuis, in Delden. Mama, Argonde en ik hebben samen nog de aflevering van Gilmore Girls gekeken waarin Rory en Lorelai naar Harvard gaan, omdat dat is opgenomen op de campus van UCLA. En inderdaad, ik herkende het precies. Zaterdag was exact zoals 'ie ook geweest was als ik niet maar voor een paar daagjes in Nederland was. Ik las uitgebreid de krant, ging in bad, dronk zoethout-thee, at andijviestamppot en keek tv. Een geruststellende mededeling voor mijn mede-exchangers: er is niks op de Nederlandse tv. Zoals ik al zei, voelde alles heel erg normaal. Ik had eigenlijk geen moment nodig om over te schakelen en dat was ook wel een erg geruststellend gevoel; waar ik in LA tijd nodig had om te merken hoe het allemaal ging, wist ik thuis moeiteloos mijn routine op te pikken.
Na slechts een paar uurtjes slaap was het toen alweer tijd naar Düsseldorf te gaan. Daar waren mama en ik ruim op tijd, maar hebben we toch nog dusdanig lang koffie gedronken dat ik -eenmaal bij de paspoortcontrole- mijn naam omgeroepen hoorde worden. Of Miss van Harten zich als de wiedeweerga bij gate A79 wilde melden... Daar aangekomen was het busje naar mijn vliegtuigje al weg -oh oh- en stond ik me al voor te bereiden op dodelijke blikken van mijn mede-passagiers. Er bleek echter nog iemand te laat en ons busje kwam maar 1 seconde later bij het vliegtuig aan dan de eerste, weer niks aan de hand dus. Overstappen op Heathrow was wel wat anders dan op München, maar ook dat ging prima. In London liep mijn vliegtuig wel wat vertraging op, maar ik kwam slechts 5 minuten te laat in LA aan. In de rij voor de Immigration werd ik nog wel door een drugshond aangevallen, die duidelijk iets in mijn rugzak rook... Oh oh... Toen ik uitlegde dat ik er één mandarijntje in had zitten (die ik nog op wou eten vóór ik door Customs zou gaan), zei de vrouw erg vriendelijk "we're not going to munch about it". Daar dachten ze bij Customs zelf helaas anders over en moest al mijn bagage nu door een 'agriculture scanner' (ik kreeg angstvisioenen over de kilo's snoep in mijn roze koffer...) en hebben ze mijn mandarijntje afgepakt. Tsssss!

Maar goed, zonder mandarijn (maar wel met 6 chocoladeletters, pakken pepernoten, fondantmuizen, drop, kaneelstokjes, stroopwafels, schuimpjes, borstplaat, zwartwitjes en marsepijn) kwam ik weer aan in mijn kamertje in Rieber Vista. Dat was wel een beetje vreemd, omdat ik daar helemaal alleen was. Ik heb eventjes geslapen, ben toen gaan douchen en gaan eten en om half 10 lag ik in bed. Om pas om half 10 's morgens weer wakker te worden. Lekker! Mijn jetlag, beide kanten op, viel eigenlijk reuze mee. Misschien omdat ik me er op voorbereid had, maar ik zat/zit eigenlijk heel snel weer in het goede ritme.
Tot zover mijn Thanksgiving weekend in het koude Nederland. Nog maar 3 weekjes in warm LA (vandaag was het gelukkig weer gewoon 23 graden), dan ga ik definitief...

Disneyland en Thanksgiving met familie

En er is alweer een week voorbij! En ook nu heb ik weer veel meegemaakt en veel te vertellen. Om met het belangrijkste te beginnen; ik vlieg aanstaande woensdag naar Nederland. Mijn oudtante is vrijdag overleden en om bij de crematieplechtigheid aanwezig te zijn, ga ik woensdag naar huis. Ik heb donderdag en vrijdag vrij vanwege Thanksgiving en dan vlieg ik zondagmorgen heel vroeg weer naar LA. Ik vind het wel een vreemd idee dat ik volgende week weer hier zit en dan "even naar Nederland ben geweest". Ook heb ik me er nog helemaal niet op ingesteld thuis te zijn.. dat hoort pas over 4 weken te gebeuren! Maar goed, dit is wel Thanksgiving op z'n Amerikaans; met familie. Ik heb aan de Nederlanders hier al beloofd pepernoten en ander Sinterklaas-snoepgoed mee terug te nemen en ik breng ook alvast wat spullen naar huis... Raar idee...

Overigens typ ik nu op mijn nieuwe laptop! Hij is helemaal mooi blauw en ik ben er erg tevreden mee. Windows Vista en Office 2007 zijn nog een beetje wennen, maar het wijst zich allemaal vanzelf wel, geloof ik.

Dan ben ik zaterdag ook nog naar Disneyland geweest. Dat was helemaal Disney, heel erg zoet en heel erg leuk. Het was wel een hele lange dag, want we verlieten het park pas om 23.30 uur. Maar dat betekende wel dat we het vuurwerk hebben gezien en in heel veel attracties zijn geweest. Het park is enorm en het vereist wat planning om er rond te lopen (ook vanwege de drukte), maar we waren met een aantal ervaren Disneyland-bezoekers, dus dat ging aardig. Het hele park en de parades hadden al een kerstthema -maar kerst is sowieso al vrij prominent aanwezig in dit land-, wat betekende dat ik Jingle Bells one too many times gehoord heb, héél veel kerstbomen gezien heb en zelfs nepsneeuw over me heen heb gekregen. Hoewel ik het ongetwijfeld leuker had gevonden toen ik 6 was, heeft Disneyland nog steeds wel z'n charme. Een kitscherige, neppe, "happiest place on earth", maar ook wel een soort oprechte feel-good charme.

Nu heb ik dus nog even een half weekje gewoon colleges en na mijn quiz van woensdag, vertrek ik naar LAX. Donderdagmiddag (Nederlandse tijd) arriveer ik dan in Dusseldorf. Ik zal trouwens in Nederland mijn gewone oude sim-kaart weer in mijn telefoon doen, mocht iemand me dan willen bereiken. Updates zullen volgen als ik volgende week weer "normaal" in mijn kamertje in LA zit. Ik voel me er in ieder geval wel een bereisde wereldburger door...